در این وبلاگ سعی شده تا جلسات کلاس را به نحوی توصیف کنیم تا به خوانندگان آن کمکی هر چند بسیار اندک در نوشتن گزارشات خود از درس کارورزی و بالاخص درس پژوهش روایی شود.

صبح زود که خورشید اولین خمیازه هایش را کشیده بود وارد دانشگاه شدم. چهره درختان حیاط هم بهتر از بچه ها نبود،خسته و ژولیده به گونه ای که اثری از پاییز را در صورتشان نمیشد دید. وارد کلاس شدم. صندلی های خشک و کلاس بی روح لبخند را از لبان هر کسی می دزدید. حدود پنج نفری در کلاس بودند،سلام کردم و نشستم بچه ها کم کم می آمدند. استاد حمادی هم با موهای جوگندمی و چشمانی که فریاد علم دوستیشان تا فرسخ ها می رفت وارد کلاس شد. پس از سلام و احوال پرسی رو به بچه ها کرده و سراغ از بقیه گرفت. یک نفر از ته کلاس جواب داد:الان می آیند.پس از شنیدن این جواب اشتاد شروع به حضور وغیاب کرد. در حین انجام حضور و غیاب کم کم سر و کله ی بقیه بچه ها پیدا می شد که می خواستند وارد کلاس شوند اما با پاسخ قاطع استاد که همراه داشتن نامه از آموزش بود مواجه می شدند. البته افرادی هم با بهانه هایی قصد ورود داشتند ولی جواب همان بود.تقریبا حدود٤٠ دقیقه ای به همین منوال سپری شد و هر بار که استاد شروع به تدریس می کرد چند نفری با همراه داشتن نامه از آموزش وارد می شدند.حدودا ٣٥ نفری شده بودیم که استاد با یک حالت اطمینان از گفتن این حرف

گوش دادن فعال یافتن معنای گفتار دیگران در ذهن خود است.با این تعريف شنیدن با گوش دادن متفاوت است. شنیدن فعالیت جسمی است و نیازی به یادگیری ندارد چراکه دستگاه شنیداری ما غیرارادی در اثر برخورد با صداها تحریک شده و شنیدن احساس می شود. اما گوش دادن فعالیتی ذهنی است که نیازمند یادگیری است و تا به آن توجه نکنیم ادراک نمی شود. ما با گوش های خود می شنویم اما با مغزمان گوش می دهیم. فواید و کارکردهای گوش دادن: ١)تمرکز بر پیام دیگران ٢)برداشت کامل و مناسب تر منظور دیگران ٣)افزايش تفاهم ما با دیگران ٤)جلوگیری از سوء تفاهم ٥)افزايش قدرت یادگیری ٦)کمک به خودآگاهی و گسترش شناخت از خود و دیگران ٧)ابراز علاقه،نگرانی و توجه به دیگران ٨)تشویق دیگران به بیان و ابراز آزادانه و صادقانه مسائل خود ٩افزايش روحیه مشاركت جویی و کارگروهی مهارت های اساسی گوش دادن فعال: ١)مهارت توجه:توجه جسمی و غیرکلامی به طرف مقابل که به او نشان دهد دقیقأ به صحبت های او گوش می دهیم. ٢)مهارت پی گیری:گاهی گوینده نگران و هیجان زده است که در حالت های چهره،تن صدا و رفتارهاي او نمایان می شود. در این صورت بایستی بدون زورگویی او را دعوت

صبح تقریبا ساعت ٨بود که با کمی خواب آلودگی وارد کلاس شدم،شاید به خاطر اینکه بعد از سه روز تعطیلی آن روز کلاس ها از سر گرفته می شدند. خلاصه زمانی که من وارد کلاس شدم چند نفری قبل از من حضور داشتند.کلاس کمی گرم به نظر می رسید چون کولر را روشن کرده بودند. صندلی های کلاس به علت تعداد انبوه بچه ها و همچنین ظرفيت کم کلاس تا جلوی تابلو صف بسته بودند. من به محض ورود در ردیف سوم که البته بیشتر مواقع در آنجا می نشستم ،نشستم. نور کلاس به خاطر روشن بودن چراغ ها برای درس و تدریس خوب بود. کمی بعد از ورود من استاد با همان لبخند ملایم و کیف دستیشان وارد شدند. به آرامی کیفشان را روی صندلی گذاشتند و مثل همیشه سراغ از بقیه بچه ها گرفتند البته به خاطر تذکر قبلی استاد بیشتر بچه ها آمده بودند.استاد چند دقيقه ای را یه صحبت کردن با بچه ها گذراندند که البته به گفته ی خودشان هر ثانیه کلاس هم برای ایشان ارزشمند است ولی به ناچار بایستی تا آمدن بقیه یچه ها کمی صبر می کردند. خلاصه بعد از حدوداً ١٥ دقیقه ای که گذشت همه آمده بودند. بحث را ابتدا با صحبت کردن درمورد وبلاگ هایی که بچه ها درسته کرده بودند شروع کردند. از

صبح خیلی زود بود که از خانه بیرون زدم،هنوز کمی ماه و ستاره ها خودنمایی می کردند،آخر من چهار شنبه هفته قبلش به خانه رفته بودم و برای اینکه شنبه صبح زود بیایم مجبور بودم زود بیدار شوم تا به موقع به کلاسم برسم.حدود 70 کیلومتر را آمدم تا به دانشگاه رسیدم.هنوز چند دقیقه ای به شروع کلاس مانده بود. سریع وسایلم را داخل خوابگاه که فاصله خیلی کمی هم با آموزش دارد گذاشتم. با هم اتاقی ها سلام و احوال پرسی کرده و دفتر و خودکار را که استاد دکتر حمادی خیلی به همراه داشتن آنها تاکید می کنند را برداشتم و به سمت آموزش راه افتادم غافل از اینکه استاد چند دقیقه ای را زودتر حضور پیدا کرده اند خلاصه وارد کلاس شدیم،مثل همیشه بحث کلاس درمورد وبلاگ ها بود.استاد اسامی بچه ها را بیرون آورد و به ترتیب درمورد وبلاگ ها صحبت کرد البته کمی هم ناراحت بودند چرا که حدود یک ماه از شروع کلاس ها می گذشت و هنوز بعضی ها چیزی ننوشته بودند. استاد هم اسم آنها را بیان نمره منفیشان که هرگز پاک نمی شود بدرقه کردند.بعد از این کار درس اصلی ما در مورد پژوهش کیفی شروع شد: تحقيق کیفی:نگاه عمیق تر به یک فرد،موقعیت یا سلسله ای از حوادث

شب قبل از روزی که قرار بود بعداز ظهرش به مدرسه ای در شهر برویم آنقدر حس عجیبی داشتم که از وصف آن عاجزم،بعد از خواندن نماز و خوردن شام وقت زیادی داشتم تا بتوانم درباره کارهایی که می خواستم فردایش در مدرسه انجام دهم فکر کنم. از بچه هایی که قبل از ما کارورزی رفته بودند حسابی شنیده بودم که وقتی در بین بچه ها بودند چقدر خوشحال می شدند و البته با حرفهایشان هم کمی ما را حرص می دادند که ما کارورزی رفته ایم ولی هنوز شما نرفته اید.از فرط خوشحالي و ذوق و علاقه ای که برای دیدن بچه ها داشتم نمی توانستم بخوابم،خلاصه دیر وقت بود که پلک هایم سنگین شد و توانستم چند ساعتی را بخوابم ولی هر از گاهی به امید اینکه موقع رفتن به مدرسه است و من از اتوبوس جا مانده ام،از خواب بیدار می شدم ولی با دیدم سیاهی آسمان از پنجره ای که بالای سرم بود دوباره می خوابیدم. تقریبا نیم ساعتی از اذان صبح گذشته بود که بیدار شدم. نماز صبح را خواندم و لباس هایم را که قرار بود موقع رفتن به مدرسه بپوشم جمع کردم و گوشه ای گذاشتم.گرچه هنوز زمان زیادی تا رفتن به مدرسه باقی مانده بود ولی آنقدر احساس خوبی داشتم که کارهایم را از همان ابتدا

حرف های ما هنوز نا تمام...

تا نگاه می کنی...

وقت رفتن است...

باز هم همان حکایت همیشگی...

پیش از آنکه باخبر شوی...

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود...

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی...

ناگهان چقدر زود دیر می شود...

"استاد مرحوم قیصر امین پور"

قانون اول:برای ثروتمند شدن،حتما نباید سرمایه ی زیادی داشت. سعی کرده ام این باور را در خودم تقویت کنم که ثروت نیز همانند سایر زیبایی هاست.دیدن زیبایی همیشه می تواند لذت بخش باشد حتی اگر تو مالک آن نباشی. ثروتمند ترین آدم ها تمام ثروت خود را جمع می کنند تا معدود روزهايی را در کنار دوستان خود بنشینند،بحورند،بیاشامند،موسیقی گوش دهند و گپی بزنند. خوشحالم که تمام ملزومات این ثروت را دارم.دوستان خوب را داشته و دارم و همین تلفن که در دستم هست برای ثبت این تجربه زیبا کافی است. قانون دوم:برای اثبات عقیده ام به دیگران نمی جنگم،تنها کوششم در راه عمل به آنهاست. تمام تاریخ گواه این حرف است که خون های زیادی برای اثبات و انکار عقیده ها ریخته شده است. آنقر که خیرخواهان،رستگاری را با ضرب و زور به بشر تحمیل کرده اند،بدخواهان زندگی دیگران را به بحران نکشیذه اند. اگر عقیده ام درست باشد همراهان خود را پیدا خواهم کرد و اگر غلط باشد یا به تنهایی آنها را زندگی خواهم کرد و یا خود همراه باور دیگران خواهم شد.